ΝεκροΖώντανο Σάντουιτς

Δεν την παλεύω σήμερα, θα παω στο παρθενο μυκονιάτικο δασος του Βορνα να κανω γιόγκα με τις αρκούδες και τους αργυροπελεκάνους….

Λοιπόν, καταρχάς να πω ότι μένω στο όμορφο νησί της Μυκόνου. Κατά δεύτερον, είμαι 18 χρονών και τελικώς δεν μου αρέσει καθόλου η βαβούρα (μονό η μουσική βαβούρα). Αφού λάβουμε αυτά ως δεδομένα, θα σας διηγηθώ τι παθαίνει μία περίπτωση σαν εμένα όταν προσπαθεί να πάει για μπάνιο σε μία από της όμορφες παραλίες του νησιού.

Ξεκίνησα κατά τις 2 το μεσημέρι να πάω μόνος μου σε μία από τις ποιο γνωστές παραλίες του νησιού που τυχαίνει να είναι κοντά στο σπίτι μου για μπανάκι. Μετά από κάνα πεντάλεπτο ποδαρόδρομο φτάνω στην παραλία. Και εκεί ξεκινάει ο άθλος. Καταρχάς, ολόκληρη η παραλία είναι καλυμμένη από ένα ατελείωτο δάσος από τις ομπρέλες που στήνουν τα καταστήματα (beach bar και εστιατόρια) χρεώνοντας υπέρογκες τιμές. Κυριολεκτικά, δεν υπάρχει χώρος ούτε να περάσεις ανάμεσα από τις ομπρέλες στα περισσότερα σημεία. Αποφασίζω λοιπόν να πάω στην μοναδική άκρη της παραλίας που δεν έχει ομπρέλες μπας και μπορέσω να απλώσω την πετσέτα μου στην άμμο και να αράξω. Αλλά λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο. Εκεί που κάθισα και λέω «Επιτέλους!», αρχίζει το άλλο το τρομερό. Κάποιοι “έξυπνοί” αποφάσισαν να βάλουν τις τετράτροχες γουρούνες τους στην παραλία. Και λόγο της παντελής έλλειψης χώρου στην παραλία, μαντέψτε που ήρθαν. Ναι, ακριβώς δίπλα μου. Τα παίρνω λοιπόν στο κρανίο, και αφού εκτοξεύσω μερικά μπινελίκια προς την κατεύθυνση τους (τα οποία δεν βρήκαν στόχο γιατί δεν μιλούσαν ελληνικά), φεύγω από την άλλη πλευρά της παραλίας, και τι ανακαλύπτω? Μια μικρή παραλίτσα μέσα στα βράχια! Παράδεισος. Ψυχή σώζα πουθενά!

Ποιος είναι ο λόγος για αυτό το κείμενο? Έχω αρρωστήσει με την εκμετάλλευση που δέχονται οι παραλίες σε αυτό το πανέμορφο κατά τα άλλα νησί. Οι ορδές ομπρελών και οι στρατοί των κερδοσκόπων μοιάζουν ανίκητοι. Αλλά άμα κοιτάξεις προσεκτικά, κάτι βρίσκεις. Αλλά γενικά, η κατάσταση είναι απελπιστική. Και είναι κρίμα για αυτά τα πανέμορφα μέρη….

Μιάς και είναι και καλοκαιράκι, σηκώνει λίγο ρέγκε και σκά.

Εδώ και πολύ καιρό, σκευτόμουν και φλέρταρα με την ιδέα να φτιάξω και εγώ ένα blog, αλλά πάντα το ανέβαλα για κάποια στιγμή αργότερα, όπου θα είχα περισσότερο χρόνο. Σήμερα λοιπόν, έτυχε να βρίσκομαι στο σπίτι του φίλου μου, του οποίου και οι δυο γονείς έχουν blogs, και με τα πολλά, λόγω μιας συζήτησης για απέθαντα ψωμάκια, η μητέρα του φίλου μου, μου έδειξε το blog της και κάνα δυό άλλα blogs, και τελικά, μιας και ξεμπέρδεψα με τις πανελλήνιες (ωωωωωώ) είπα να το ξεκινήσω το άθλημα….. Δεν ήξερα τι να γράψω για πρώτη δημοσίευση, οπότε διάλεξα να σας πω το story. Αυτά.

ΥΓ: Έχω ψιλοψαρώσει, αλλά θα επιζήσω.

ΥΓ: Bella Lugosi is dead.